Poinformuj mnie gdy produkt będzie dostępny
Wysyłka w ciągu: 5 dni
Wydawca: Infort Editions

Wojna iracko-irańska 1980–1988

Jarosław Dobrzelewski

 

   ISBN 978-83-64023-33-0

   326 str.

   30 map i schematów

   145x205 mm

   Okładka miękka ze skrzydełkami

   Zabrze – Tarnowskie Góry 2014

 

 

Spis treści:

 

Słowo od autora

I Irak i Iran po zakończeniu drugiej wojny światowej

II Wybuch wojny i załamanie się „blitzkriegu” irackiego

(22 września – koniec października 1980 roku)

III Wojna pozycyjna (październik 1980 – marzec 1982)

IV Uderzenia armii irańskiej Okres przewagi Iranu na froncie (1982–1987)

V Siły zbrojne państw walczących i dostawy broni dla Iraku i Iranu (1984–1988)

VI Działania na froncie w latach 1984–1987

VII Groźba przekształcenia konfliktu lokalnego w regionalny – konflikt między

Stanami Zjednoczonymi a Iranem (22 lipca 1987 – 20 sierpnia 1988 roku)

VIII Polityka zagraniczna i gospodarcza krajów Zatoki oraz supermocarstw

wobec konfliktu

w latach 1984–1988

IX Końcowe operacje militarne (1988 rok). Skutki pierwszej wojny w Zatoce

X Ocena militarna pierwszej wojny w Zatoce Perskiej

Aneksy

Spis map i schematów

Bibliografia

 

Notka o książce:

Wojnę iracko-irańską rozpoczął w 1980 roku Irak, zakładając, że będzie to błyskawiczna konfrontacja. Iracka armia nie była jednak do niej przygotowana, gdyż jednostki wojskowe szkolono do działań na zupełnie innych frontach i przeciwko innym przeciwnikom. Irackie siły zbrojne nie posiadały wystarczającego do prowadzenia długich i intensywnych walk zabezpieczenia logistycznego – stosunkowo niewielkie były bowiem zapasy amunicji i części zamiennych. Cały plan wojny z Iranem, a właściwie, jak zakładano w Bagdadzie, akcji przeciwko Iranowi, opierał się na fałszywych przesłankach, mówiących o możliwości wewnętrznego rozpadu tego kraju i o słabości jego sił zbrojnych. Iracki wywiad, koncentrujący się na czynnikach politycznych, zupełnie nie zauważył wzmacniania potencjału militarnego nieprzyjaciela. Fałszywe raporty wywiadu i oparte na nich wnioski irackich analityków spowodowały karygodne lekceważenie przeciwnika – armia iracka nie przeprowadziła mobilizacji rezerwistów ani nie rozwinęła skadrowanych dywizji. Samą zaś ofensywę poprowadzono na szerokim froncie, w rozbieżnych kierunkach, a cenne jednostki pancerne i zmechanizowane uwikłano w walki w terenie zurbanizowanym. Niedocenianie przeciwnika zemściło się – zamiast jednego druzgocącego ciosu całą potęgą dokonano szeregu drobnych uderzeń, zamiast uderzyć pięścią, uderzono palcami, zamiast „blitzkriegu” uwikłano się w ciężką wojnę na wyczerpanie, której oczekiwał przeciwnik.

 

Notka o autorze:

Jarosław Dobrzelewski, (1970), absolwent Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego.

Specjalizuje się w historii wojskowości, a szczególnie interesują go konflikty zbrojne w Ameryce Południowej i na Bliskim Wschodzie. Od kilku lat publikuje teksty w czasopiśmie „Taktyka i Strategia”.

Jest autorem książki Wojna o Gran Chaco 1932–1935.

Polecamy
Klienci, którzy kupili ten produkt wybrali również...